Novel

นิยายฉากที่หายไป... (18+)

posted on 09 Mar 2010 16:09 by sorrowhunter in Novel

ต่อจากในนี้ >>> http://writer.dek-d.com/Sorrow_Hunter/story/viewlongc.php?id=492913&chapter=16

---------------------------------------------------------------------------------------

 

                โรสลีนรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวบริเวณแผ่นหลังเธอ มือหนาค่อยๆปลดอาภรณ์จากร่างบางอย่างช้าๆ ชุดที่สวมอยู่ตอนนี้เกิดหลวมขึ้นมาโดยพลันเมื่อเขาปลดมันได้สำเร็จ ก่อนที่มันจะเลื่อนหลุดลงไปกองอยู่กับพื้น

 

                ไม่นานร่างเธอก็เปลือยเปล่า หญิงสาวสั่นสะท้าน ความทรงจำในคืนวันวิวาห์ย้อนกลับมาอีกครา รู้ดีว่ามันจะเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง

 

                “อย่ากลัวไปเลยเด็กน้อย... ข้าจะอ่อนโยน นุ่มนวลกับเจ้าที่สุด” เขาจับร่างเธอพลิกมาเพื่อมองลึกเข้าไปในดวงตานั้น โรสลีนสบตาดวงตาที่พราวพรายไปด้วยประกายร้อนแรงได้ไม่นานก็ต้องเบือนหลบด้วยความสะเทิ้นอาย

 

                มิคาเอลประกบริมฝีปากเข้ากับเธออีกครั้ง จุมพิตอันแสนอ่อนหวาน เรียกร้อง พาให้ร่างน้อยๆนี้สะท้านไหว สองตาที่พริ้มหลับทำให้ดื่มด่ำกับความรู้สึกวาบหวาม ในขณะเดียวกันก็แฝงความทรมานไว้อย่างบอกไม่ถูก โรสลีนยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอชายหนุ่ม แม้จะหวาดกลัว แต่สัญชาตญาณเบื้องลึกทำให้เธอไว้ใจเขา และตอบสนองในที่สุด

 

                ผ่านไปครู่หนึ่ง ร่างสูงก็ถอนริมฝีปากออกอย่างช้าๆ ยกมือเรียวบางขึ้นแนบอก

 

                “ถอดเสื้อข้า...”

 

                หญิงสาวสูดหายใจลึก ทั้งตื่นเต้นทั้งประหม่า มือทั้งสองข้างปลดเปลื้องเสื้อเขาออกอย่างเก้ๆกังๆ ดวงหน้าแดงก่ำเมื่อเห็นแผงอกเปลือยเปล่า เขายิ้มกริ่มกับความ ขาดประสบการณ์ ของเธอ

 

                “หึๆๆ... ดูท่าทางเจ้าจะไม่ค่อยคล่องเท่าไหร่นะ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ “ข้าจะสอนเจ้าเอง...”

 

                โรสลีนเงยหน้าขึ้นมองเขา มองริมฝีปากบางสวยน่าหลงใหลขณะที่กำลังขยับพูด ถึงแม้ว่าจะรู้สึกอาย แต่ก็ต้องยอมรับว่าเธออยากจะประทับจุมพิตลงไปบนนั้นอีกครั้งเหลือเกิน

 

                “เจ้าต้องเริ่มจากตรงนี้...” เขาจับมือน้อยลูบไล้แผงอกแกร่งกำยำของตน ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมา ลมหายใจหญิงสาวขาดห้วงเมื่อสัมผัสกับกางเกงที่เขาสวม “ถอดมันออกให้ข้าที”

 

                “ข้า...” เธอพูดติดขัดราวกับลืมวิธีพูดไปเสียแล้ว มิคาเอลรู้สึกได้ว่าเธอกำลังสั่นไปทั้งตัว

 

                “ไม่ต้องกลัวหรอก...”

 

                เธอปลดมันออกอย่างเชื่องช้า จนในที่สุดร่างของทั้งคู่ก็เปลือยเปล่า เขาเคลื่อนกายเข้ามาแนบชิด ผิวกายชายหนุ่มสัมผัสกับผิวกายนวลนุ่มของเรือนร่างอิสตรีพาให้ความปรารถนาเพิ่มเป็นเท่าทวี โน้มคอลงมามอบจุมพิตให้แก่หญิงสาวครั้งแล้วครั้งเล่า  มืออันร้อนผะผ่าวเลื่อนลงมาสัมผัสบริเวณที่อ่อนไหวที่สุด กลีบกุหลาบอันแสนเปราะบาง บางเสียจนเกรงว่ามันจะชอกช้ำได้โดยง่าย ร่างน้อยนั้นสะดุ้งไหว ขนลุกเกรียวด้วยความเสียวซ่าน

 

                มิคาเอลยกร่างเธอขึ้น แล้วบรรจงวางเธอลงบนเตียง แผ่นหลังสัมผัสกับความนุ่มสบายของมัน ไม่ทันไรร่างสูงก็ตามลงมาทาบทับ ริมฝีปากอุ่นจัดประทับทั่วกายโรสลีนราวกับตีตราความเป็นเจ้าของ

 

                “เจ้าช่างงามเหลือเกิน...”

 

                โรสลีนร้องครวญครางแทนคำตอบรับยามลมหายใจอุ่นจัดปะทะกลีบกุหลาบนวลบาง... แอ่นกายขึ้นรอรับสัมผัสอันหวามไหว ไม่นานนักชายหนุ่มก็เข้าลิ้มรสความหอมหวานของเจ้ากุหลาบงาม กุหลาบที่มีเขาเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว เขาจุมพิตเบาๆ หากแต่ได้สร้างความสะท้านสะเทือนให้แก่ร่างงดงามนี้อย่างใหญ่หลวง ก่อนจะไล้เคลื่อนมาตามเรียวขา ลมหายใจหญิงสาวกระชั้นขึ้น ทุกสัมผัสจากเขาปลุกเร้าความต้องการภายในร่างกายให้พุ่งสูงขึ้นได้อย่างน่าอัศจรรย์

 

                “มิคาเอล... ได้โปรด”

 

                เสียงหวานรัญจวนใจที่เรียกชื่อเขาทำให้รอยยิ้มจางๆผุดขึ้นที่มุมปาก เขาเคลื่อนตัวขึ้นมา ฝังจมูกลงไปในทรวงนุ่มนิ่มของหญิงสาวก่อนจะตวัดลิ้นหยอกเอิน มือบางยกไล้เรือนผมชายหนุ่ม อีกมือกำผ้านวมผืนหนาเสียแน่น หวีดร้องเบาๆยามร่างทั้งสองได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ทุกสัมผัสที่เธอได้รับจากมิคาเอลให้ความรู้สึกสุขสมอย่างบอกไม่ถูก แต่ขณะเดียวกันนั้นก็แสนทรมานจนแทบขาดใจ

 

                ลมหายใจโรสลีนขาดห้วง ร่างกายเธอรองรับพายุเสน่หาที่โหมกระหน่ำเข้าใส่อย่างไม่หยุดยั้ง เรียวขายกเกี่ยวกระหวัดกับบั้นเอวชายหนุ่ม สองมือโอบรัดร่างผู้เป็นสามีไว้แนบแน่น ราวกับความปรารถนาของเขามิเคยได้เติมเต็ม เข้าครอบครองหญิงสาวครั้งแล้วครั้งเล่า พร่ำเรียกชื่อเธอด้วยเสียงแหบพร่า

 

                คราวนี้สติเขายังครบถ้วน มิได้เป็นผลพวงจากฤทธิ์ยาใดๆทั้งสิ้น

 

                เขาครอบครองเธอโดยสมบูรณ์

 

                หลังจากที่พุ่งสู่จุดสูงสุดของอารมณ์ จนเมื่อพายุเสน่หาที่เคยโหมกระหน่ำมาหลายชั่วยามเริ่มสงบลง ริมฝีปากบางจึงค่อยๆจุมพิตลงไปบนหน้าผากเกลี้ยงเกลาอย่างรักใคร่ ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นสบตาสีเงินที่มีความอ่อนหวานฉายชัด ช่างงดงามกว่ายามที่มันเป็นประกายกล้าดุดันกว่าหลายเท่านัก

 

                มิคาเอลพินิจดวงหน้าเรียวยามเมื่อแสงประทีปส่องกระทบ นิ้วหัวแม่มือปาดเบาๆที่ข้างแก้ม เรือนผมเธอสยาย แผ่กระจายบนหมอนหนุน จากเด็กสาวแรกรุ่น บัดนี้กลายเป็นสตรีเต็มตัว โรสลีนหลบสายตาด้วยความเขินอายเมื่อเขามองสำรวจเธอไปทั่วทั้งร่าง

 

                “ยังมีอะไรต้องอายกันอีกเล่า... ในเมื่อร่างกายเจ้า ข้าก็รู้จักดี”

 

                ริมฝีปากอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อยคล้ายกับจะเอ่ยพูด หากแต่สมองเธอกลับตื้อตันเสียจนคิดอะไรไม่ออก แก้มทั้งสองข้างแดงจัด

 

                มือหนาลูบศีรษะภรรยาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะตระกองกอดร่างนั้นไว้

 

                “กลายเป็นว่าข้าจะทำเจ้าไข้ขึ้นอีกครั้งหรือเปล่านี่” มิคาเอลหัวเราะเบาๆ สายตามองเธอด้วยความนึกเอ็นดู ถึงจะเป็นสตรีงดงามเพียงใด แต่ส่วนหนึ่งในใจเขาก็ยังรู้สึกเหมือนเธอยังเป็นเด็กตัวน้อยๆคนหนึ่ง คนที่เคยหลงทางอยู่กลางป่าในครานั้น “เอาล่ะ นอนพักเสียเถิด ข้ารู้ว่าเจ้าเหนื่อย”

 

                “ก็เพราะใครกันล่ะคะ”

 

                ชายหนุ่มหัวเราะอีกครั้งเมื่อเสียงหวานใสเถียงกลับ

 

                “เพราะตัวเจ้านั่นแหละ ใครใช้ให้ทำตัวน่ากินกันเล่า หือ?” เขาหยอกเย้า ก่อนจะพลิกตัวลงนอนเคียงข้างหญิงสาว วงแขนเคลื่อนมาตระกองกอดร่างนุ่มนิ่ม ผิวกายเธอช่างเนียนราวแพรไหมชั้นดี น่าทะนุถนอม โรสลีนถอนหายใจ ในยามนี้เธอเหนื่อยเหลือเกิน แต่ก็มีความสุขเช่นเดียวกัน เปลือกตาเลื่อนลงมาปิดจนจมสู่ห้วงนิทราในไม่ช้า

 

                มิคาเอลเฝ้ามองแกรนด์ดัชเชสของตนหลับไปด้วยความอิ่มเอมใจน่าอย่างประหลาด ความรู้สึกนี้มิเคยเกิดขึ้นกับเขามานานแสนนานแล้ว ตั้งแต่ที่ได้รู้จักกับเธอ ได้อยู่กับเธอ หลายสิ่งหลายอย่างก็ผสมปนเปอยู่ในใจจนแยกไม่ถูก แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่เขามั่นใจ

 

                เธอจะเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว...